Ons verhaal
Een plek om te delen.
Op een moestuincomplex aan de rand van ’t Ven kwam een stuk grond vrij. Daar zijn vijf vrienden begonnen met een moestuin. Later kwam er meer grond beschikbaar en ontstond de mogelijkheid voor een voedselbos en gemeenschappelijke moestuin: de Ventuin werd geboren.
De Ventuin zelf is 1000 m², waarvan 400 m² moestuin en 600 m² voedselbos en pluktuin. Via een poortje waarboven in kleurrijke houten letters ‘VENTUIN’ geschreven staat, betreed je het perceel. Bij binnenkomst valt de bloemenzee meteen op: van eenjarige dahlia’s, afrikaantjes en cosmea’s tot vaste bloemen. Voor bijen, vlinders en vogels valt er volop te vinden.
Achter de kas verschijnt een idyllisch stukje land met oude fruitbomen, een gemetseld muurtje met stenen kachel en een overdekte ontmoetingsplek. Een zelf gemetselde muur dient als schuilplek voor salamanders en hagedissen. De bedden liggen tussen paden in een zonnestraal-patroon, met wisselende gewassen: bessenstruiken (framboos, kruisbes, rode en zwarte bessen, Japanse wijnbes), kruiden en wilde planten.
Waarom we bestaan
Delen, ontmoeten,
verbinden.
Theo en Nelleke: “Wij willen de natuur een stukje terugbrengen op de plek waar ‘ie hoort. We proberen met wilde planten en bloemen de natuur opnieuw een kans te geven om zich te herstellen. Ook de biodiversiteit neemt weer toe, en daarmee al het leven dat ze met zich meebrengt. Wij streven er naar te tuinieren op een organische manier.”
Wat we telen
Van traditioneel tot bijzonder.
De oogst wordt gedeeld, geruild en verkocht. Daarnaast worden producten verwerkt tot sauzen, soepen, sappen, pesto’s, kruidenmengsels en fruitleer.
De tuin in beeld
Sfeerimpressie
Doe mee
Hoe je kunt aansluiten.
Wat ons drijft
Trots op nu,
klaar voor straks.
Trots op
We hebben ontzettend veel plezier met zijn vijven. Het samen creëren is echt een pluspunt — we hebben er een heerlijke plek van gemaakt. En het is elke keer weer een verrassing wat je tegenkomt aan beestjes: een plek voor salamanders, een hagedissenmuurtje, een takkenril.
Theo: “Laatst hadden we hier een groep kinderen op bezoek die wel eens een salamander wilden zien. Voor de salamanders hebben we dakpannen opgestapeld als schuilplek. Dus wij optillen om er eentje weg te halen — schoot daar in plaats van een salamander een muizenfamilie weg. Moeder voorop, de kinderen in kop-staart-formatie er achteraan.”
Op weg naar
De moestuin wordt nu nog gespit, maar vanaf dit jaar passen we voor de helft permacultuur toe: niet meer spitten, bemesten met compost, en bedden die intact blijven. Het voedselbos wordt al sinds de start niet gespit.
Over een paar jaar doet de permacultuur zijn werk, weten we hoe we met de schaduwcondities omgaan, en is het voedselbos gegroeid. Dan valt er veel te oogsten — een tuin waar je doorheen loopt, plukt en proeft.
